Rozdział Pierwszy. :)

=*~*=
Spojrzałam kątem oka na miejsce, w którym
się znalazłam. Najgorsze jest to, że nie wiem
w jaki sposób i kiedy się tu znalazłam. Miałam
może wypadek? A może poprostu zemdlałam?
Nie... Takie oczywiste
sprawy przytrafiają się jedynie mugolom. Czy
to moja wina, że trafiłam akurat do Szkoły Magii,
gdzie kiedyś uczyli się moi rodzice? Tak.
Moja wina, iż odziedziczyłam po nich
czarodziejskie moce. Nigdy sobie tego nie daruję.
Na początku myślałam, że wszystko jest ok.
Że sobie poradzę... A teraz dochodzę
do wniosku, że nic nie jest takie proste jak
się wydaje. Nie wiem dlaczego, jak znalazłam
się w Skrzydle Szpitalnym, wspominam wszystkie
smutne chwile z dzieciństwa. Moi rodzice
zostali torturowani klątwą Cruciatus przez
Śmierciożercę- Bellatrix Lestrange.
Z drugiej strony, byłabym ciekawa jak się
jest śmierciożercą. Ale nie- jestem Gryffonką
i nie mogę o tym myśleć. Dalej zostaje mi
do rozwiązania jedna sprawa... Dlaczego
zawsze jak jestem w Skrzydle Szpitalnym
wspominam tak smutne rzeczy?
=*~*=
Gdy zauważyłam, w jak dziwnym miejscu się
znalazłam, ogólnie cały świat przewrócił się do
góry nogami. Przypominają mi się wspomnienia
z dzieciństwa... Czuję się osamotniona
przez przyjaciół z mojego domu. Nikt mnie nie
odwiedza... Może zapomnieli?
-Panno Ross. Z wyraźną radością mogę
stwierdzić, iż mogę Pannę wypisać z Skrzydła. Teraz
może Panna wstać i ruszyć na Ucztę.
Pielęgniarka zniknęła tak szybko jak się
pojawiła. Więc jak mi radziła- wstałam.
Czułam się nieźle. Nieźle; nie mówię, że
dobrze. Jednak ja, 'z wyraźnym smutkiem'
mogę stwierdzić, że nie czuję się zbyt dobrze
by iść do przyjaciół, którzy o mnie całkowicie
zapomnieli.
=*~*=
Z ponurą miną ruszyłam ku Wielkiej Sali,
gdzie powitały mnie radosne okrzyki Hermiony,
Harry'ego, Rona i Ginny. 
-Ross! Byliśmy u Ciebie! Ale Pielęgniarka
kazała nam wyjść... Naprawdę! -Usprawiedliwiali
się nawzajem.
-No dobrze, rozumiem. Cieszę się, że Was
widzę. -Uśmiechnęłam się ciepło.
-A ty? Jak się czujesz? -Ginny z czułością
złapała mnie za rękę.- Miałaś okropny
wypadek na miotle!
No... Teraz to wszystko rozumiem!
-Nic nie pamiętałam... Ale odłóżmy to
na później. Czuję się świetnie, może
dlatego, że Was spotkałam! -Zaśmiałam
się.- Chodźmy na Eliksiry! Z Panem
''Nietoperzem''! -Ja i cała czwórka wybuchła
śmiechem.
Z uśmiechem na twarzy ruszyliśmy na Eliksiry,
a ja, wciąż utykając na nogę.
=*~*=
Dziękuję wszystkim
za chęć przeczytania
mojego opowiadania.
Jestem zadowolona,
iż pomysłów mam
bardzo dużo. :) Proszę-
komentujcie i dawajcie
mi pomysły na dalsze
rozdziały :)